Blog Braci

Brat to rodzeństwo.
Brat – to mówiąc najogólniej – osobnik płci męskiej będący rodzeństwem. Brata można mieć nie tylko rodzonego, ale także ciotecznego, stryjecznego, przyrodniego albo też brata przybranego. Wszystko zależy od rodzinnych relacji i od tego, z jakiego punktu widzenia się na to patrzy. Dodać przy tej okazji jednak należy, że brat przybrany nie jest tak naprawdę krewnym ani powinowatym w tradycyjnym rozumieniu tegoż słowa (z uwzględnieniem oczywiście terminologii prawnej). Brat to ktoś, z kim w dzieciństwie zazwyczaj drzemy koty, a dogadywać się z nim zaczynamy wówczas, kiedy okres młodzieńczego buntu po obu stronach przechodzi i każdy zaczyna sobie układać życie po swojemu. Każdy zawsze chciał mieć oczywiście starszego brata, bo jeśli to nam przyszło wystąpić w roli starszego rodzeństwa, to na naszych barkach spoczęło wiele obowiązków, a większość uwagi rodziców przestała się skupić na nas. Posiadanie starszego brata ma swoje plusy i minusy – posiadanie młodszego zresztą też, ale plusów jest więcej.

Po bratersku znaczy serdecznie.
Sformułowanie „po bratersku” oznacza dokładnie tyle, co serdecznie , szczerze i naprawdę konkretnie. Dokładnie tak, jacy dla siebie potrafią być bracia. Oczywiście, są tacy bracia, co to nawet patrzeć na siebie nie mogą, ponieważ się nawzajem nie cierpią, a utrzymywanie przez nich kontaktów polega na spotykaniu się ze trzy razy do roku przy okazji jakiś rodzinnych uroczystości, na których wypada być, żeby nie robić przykrości rodzicom. Jednakże bardzo często więź braterska jest więzią bardzo silną, a bracia – oprócz oczywiście tego, że są braćmi – są nade wszystko serdecznymi przyjaciółmi. Stąd właśnie się wzięło określenie „po bratersku”. Dla przykładu dwaj koledzy pożegnali się przed wyjazdem jednego z nich. Jeden wyjeżdżał bowiem na dłużej, w perspektywie co najmniej dwuletniej był jedynie kontakt w formie elektronicznej, no i telefon od czasu do czasu. Zanim wsiadł na pokład samolotu, uścisnęli sobie serdecznie dłonie, tak szczerze i po bratersku, bo wiedzieli, że długo się nie zobaczą.

„Braterstwo wilków” to francuska produkcja.
„Braterstwo wilków” to bez wątpienia jeden z lepszych filmów, jakie w życiu oglądałam – a było, przyznaję, tego trochę. Jest to produkcja francuska z dwa tysiące pierwszego roku. Francuzom honor oddać należy, bo jednak ambitne i przy okazji naprawdę dobre kino to oni robić potrafią. „Braterstwo wilków” jest filmem zaliczanym do kostiumowych, ale nie brakuje w nim zaskakujących niekiedy zwrotów akcji. Opowiada historię w zasadzie jednej wielkiej manipulacji mającej na celu li tylko i wyłącznie zastraszanie biednych wieśniaków i manipulowanie nimi. Cała sprawa zostaje jednak odkryta, zaś manipulanci zdemaskowani. Niewątpliwą ozdobą tego filmu jest przepiękna Monica Bellucci – nieważne, że występuje w roli drugoplanowej, ale jak zawsze prezentuje się naprawdę wspaniale i oszałamiająco. Jak dla mnie, jest to najpiękniejsza kobieta na świecie, bezdyskusyjnie! „Braterstwo wilków” to raczej długi film, aczkolwiek w ogóle się tego nie odczuwa, ponieważ jest bardzo dobry i trzyma widza w skupieniu.

Bracia mniejsi to zakonnicy.
Określenie „braci mniejszych” można odnieść do dwóch okoliczności. Po pierwsze – niektórzy w taki sposób nazywają zwierzęta, wzięło się to z czasów jeszcze świętego Franciszka z Asyżu. Mianem braci mniejszych określają zwierzęta zazwyczaj wegetarianie, ekolodzy tudzież obrońcy praw zwierząt (często to wszystko kumuluje się w postaci trzy w jednym). Mianem braci mniejszych określa się również Zakon Braci Mniejszych. Potocznie znani są pod nazwą franciszkanów. Zakon ten tak naprawdę jest grupą zakonów katolickich. W jego skład wchodzą tak zwane zakony żebrzące. Ich historia ma bardzo ścisły związek z powyżej już wspomnianym świętym Franciszkiem z Asyżu. On bowiem był założycielem pierwszego zakonu tego rodzaju – miało to miejsce w tysiąc dwieście dziewiątym roku. Początkowo w zakonach tych największy nacisk kładziono na ubóstwo – jego członkowie mieli nie tylko nieść pomoc najuboższym, ale i sami żyć w ubóstwie. Później oczywiście powstało wiele odłamów takich zakonów, które dalej się dzieliły.

Bracia Lumiere to pionierzy kinematografii.
Słynni bracia Lumiere uchodzą za twórców kinematografu, chociaż – paradoksalnie – wcale nimi nie są. Tak jednak podaje bardzo wiele źródeł. Tak czy owak, ich zasług dla rozwoju kinematografii nikt nie odważy się podważyć – to ni bowiem byli jej pionierami. Przyszli na świat na początku lat sześćdziesiątych dziewiętnastego stulecia, obaj w październiku, w odstępstwie dwóch lat. Byli chemikami. Swój kinematograf opatentowali pod koniec dziewiętnastego wieku właśnie. Wówczas miał też miejsce pierwszy ich filmowy pokaz. Stało się to w Paryżu. Legendarny już dziś film zatytułowany „Wyjście robotników z fabryki” miało okazje obejrzeć trzydzieści pięć osób. Pierwsze filmy prezentowane przez braci Lumiere nie były niczym innym, jak prostymi migawkami z codziennego życia. Pierwszy fabularny film ich autorstwa nosił jakże oryginalny tytuł „Polewacz polany”. Dziś takie produkcje najzwyczajniej w świecie śmieszą, ale kiedyś były czymś naprawdę niesamowitym, to był prawdziwy przełom w kulturze i sztuce.